Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παραδόσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παραδόσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 8 Μαΐου 2011

Μητέρα

Μητέρα,

επειδή είμαι η πρώτη σου σκέψη από τότε που γεννήθηκα,

επειδή είσαι η ασάλευτη πέτρα πάνω σ' αυτή τη γη που όλο αλλάζει και με μπερδεύει,

επειδή με προστάτευσες από τις επιθυμίες μου προτού με κλείσουν μέσα στα αόρατά τους τείχη,

επειδή ήσουν πάντα η φωνή της αλήθειας, καθαρότερη από τις φωνές της αγάπης, της δόξας και του χρήματος,

επειδή μου έμαθες το αληθινό νόημα και την αξία της συγχώρεσης,

επειδή μου έδωσες όση θέρμη χρειάζεται ένα παιδί για να επιβιώσει,

επειδή ποτέ δεν έβαλες όρους στην αγάπη που έδωσες και ποτέ δεν ζύγισες την αγάπη που πήρες,

επειδή μπορώ να καταλάβω τώρα που είμαι πατέρας, πόσο δυσκολότερο είναι να είσαι μητέρα,

επειδή η συμβουλή σου είναι πάντα ανιδιοτελής και προαιρετική,

επειδή σου χρωστάω όλα όσα είμαι και όλα όσα μπορώ να γίνω,

επειδή στο βλέμμα σου, πίσω από το θυμό, την απογοήτευση, τον πόνο, την απομόνωση, που κάποιες φορές σου προκάλεσα, πάντα διέκρινα ολοκάθαρα την αγάπη,

επειδή για μένα είσαι ό,τι κοντινότερο στο Θεό, εσύ που με έπλασες,

επειδή ποτέ δεν με έκρινες αλλά πάντα ήθελες να σε κρίνω,

επειδή έγινα η μοναδική σου ελπίδα στον κόσμο,

επειδή είμαι το λουλούδι σου,

...για όλα αυτά σ' ευχαριστώ και σ' αγαπώ!


ΒΚ για την Ημέρα της Μητέρας - 8 Μαΐου
Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Πρωτομαγιά

Του Μαΐου ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες, αχτίδες, νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι, χαρείτε του χρόνου τη νιότη,
άνδρες, γέροι, γυναίκες παιδιά.

Ποίημα του εθνικού μας ποιητή, Διονύσιου Σολωμού


Η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση.
Το έθιμο της Πρωτομαγιάς να στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών έρχεται από τα πολύ παλιά χρόνια και τότε συμβόλιζε την υποδοχή της φύσης στο σπιτικό.
Μπορούμε να στολίσουμε το μαγιάτικο στεφάνι μας με διάφορα άνθη και φυτά που έχουν ποικίλους συμβολισμούς:
  • Στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, λουλούδια του κάμπου, μάηδες κλπ για γονιμότητα και αφθονία.
  • Πασχαλιά για καλύ τύχη στα αισθηματικά.
  • Τριαντάφυλλα για πάθος.
  • Τριφύλλι για τύχη.
  • Αγιόκλημα και ελιά για ευτυχία.
  • Καμπανούλες για σταθερότητα.
  • Κλαδιά αμυγδαλιάς και ροδιάς ή άλλου οπωροφόρου, με άνθη ή καρπούς, για υλικά αγαθά.
  • Βιόλες και γαρίφαλα, για να είναι ανθισμένο το σπίτι όλο το χρόνο.
  • Παπαρούνες για θάρρος.
  • Δάφνη και μυρσίνη για καλοσύνη.
  • Πρασινάδα για γονιμότητα.
  • Αγκάθι για τους εχθρούς.
  • Σκόρδο για το κακό μάτι.

Κάλαντα του Λαζάρου

Τα κάλαντα του Λαζάρου είναι ένα έθιμο που κρατάει από την παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Τα τραγουδούν οι «Λαζαρίνες», νεαρά κορίτσια που γυρνούν από σπίτι σε σπίτι κρατώντας στολισμένα καλαθάκια με λουλούδια. Το έθιμο των Λαζαρίνων, εκτός από το ότι ανάγγελλε την Ανάσταση του Λαζάρου, ανάγγελλε και το ξύπνημα, την ανάσταση της φύσης και τον ερχομό της άνοιξης. Το έθιμο αυτό, κατά πολλούς, έχει αρχαίες ρίζες. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι ρίζες του εθίμου των Λαζαρίνων βρίσκονται στη γιορτή των αρχαίων Ανθεστηρίων. Άλλοι υποστηρίζουν ότι βρίσκονται στο θάνατο και την ανάσταση του Άδωνη και τέλος κάποιοι άλλοι στην άνοδο της Περσεφόνης κάθε άνοιξη στον επάνω κόσμο.

Ήρθ' ο Λάζαρος ήρθαν τα βάγια
Ήρθ' ο Κυριακή που τρώνε ψάρια
Να κοπιάσουμε στην εκκλησία
Για ν΄ ακούσουμε χρυσά βιβλία.

Βγάτε σας παρακαλούμε
Για να σας διηγηθούμε
Για να μάθετε τι εγίνει
Σήμερα στην Παλαιστίνη.

Σήμερα έρχετ' ο Χριστός
Ο επουράνιος θεός
Εις την πόλη Βηθανία
Μάρθα κλαίει και Μαρία.

Λάζαρον τον αδελφόν τους
Και πολύ αγαπητόν τους
Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν
Και τον εμοιρολογούσαν.

Την ημέρα την Τετάρτη
Κίνησ' ο Χριστός για να ρθει
Και βγήκε η Μαρία
Έξω από τη Βηθανία.

Και μπρος Του γονυκλινεί
Και τους πόδας του φιλεί.
«Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,
δεν θα πέθαιν' αδελφός μου.
Μα και τώρα γω πιστεύω
Και καλότατα ηξεύρω,
Ότι δύνασ' αν θελήσεις
Και νεκρούς να αναστήσεις».

Λέγει: «Πίστευε Μαρία.
Άγωμεν εις τα μνημεία».
Τότε ο Χρηστός δακρύζει
Και τον Άδη φοβερίζει.

«Άδη, Τάρταρο και Χάρο,
Λάζαρον θε να σου πάρω.
Δεύρο έξω, Λάζαρέ μου,
Φίλε και αγαπητέ μου».

Λάζαρος απελυτρώθη
Ανεστήθη και σηκώθη,
Ζωντανός σαβανωμένος
Και με το κερί ζωμένος.

Πες μας, Λάζαρε τι είδες
Εις τον Άδη όπου πήγες;
-Είδα φόβους, είδα τρόμους
είδα βάσανα και πόνους.

Δώστε μου λίγο νεράκι
Να ξεπλύνω το φαρμάκι
Της καρδιάς, των χειλέων
Και να μη ρωτάτε πλέον.

Την ίδια μέρα οι νοικοκυρές πλάθουν τα «Λαζαράκια» ή «Λαζόνια», που είναι μικρά ψωμάκια πλασμένα σε σχήμα ανθρώπου. Η ζύμη περιέχει μέλι, καρύδια και σταφίδες. Το έθιμο λέει ότι όποιος δεν πλάσει Λαζαράκια, δεν θα χορτάσει ψωμί για όλο το χρόνο! Μάλιστα στην Κω οι αρραβωνιασμένες κοπέλες φτιάχνουν Λαζαράκια σε μεγάλο μέγεθος και αφού τα γεμίσουν με φρούτα και ξηρούς καρπούς, τα στέλνουν στον μέλλοντα σύζυγο τους.
Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Γιατί βάφουμε κόκκινα τα αυγά το Πάσχα;

Υπάρχει ένα περιστατικό στο οποίο αποδίδεται ο λόγος που βάφουμε τα πασχαλινά αυγά κόκκινα. Όταν διαδιδόταν από στόμα σε στόμα ότι αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δεν το πίστευε. Μάλιστα μια γυναίκα, που κρατούσε στο καλάθι της αυγά, φώναξε: "Αποκλείεται να αναστήθηκε! Όπως τα αυγά δεν μπορούν από άσπρα να γίνουν κόκκινα, έτσι και οι νεκροί δεν μπορούν να αναστηθουν!" Και ως εκ θαύματος τα αυγά της έγιναν κόκκινα!

Στην Κέρκυρα διηγούνται μια αστεία ιστορία πως όταν αναστήθηκε ο Χριστός, πρώτα πρώτα το άκουσαν κάτι αυγά. Αμέσως άρχισαν την τρεχάλα να το διαδώσουν παντού και από το πολύ τρέξιμο έγιναν
κατακόκκινα!
Μία εξήγηση που δίνεται λέει ότι η Παναγία πήρε ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους να του φέρονται καλά. Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, αυτά βάφτηκαν κόκκινα!
Μία άλλη ιστορία συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή. Όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ενημερώθηκε για την Ανάσταση του Χριστού, τη θεώρησε τόσο απίθανη "όσο και το να βαφτούν τα αυγά κόκκινα". Η Μαρία Μαγδαληνή τότε, χρωμάτισε μερικά αυγά κόκκινα και του τα πήγε για να του επιβεβαιώσει το γεγονός.
Μερικοί πάλι πιστεύουν ότι τα αυγά βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του αίματος του Χριστού, που χύθηκε για εμάς τους ανθρώπους.
Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό. Κόκκινο πανί έβαφαν μαζί με τα αυγά τους στη Μεσημβρία και το κρεμούσαν στο παράθυρο για σαράντα μέρες, για να μην τους πιάνει το μάτι.
Το βάψιμο των αυγών γινόταν τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτό και τη λέγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε όμως τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αυγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι.
Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι. Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν "ευαγγελισμένα" και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα. Είχαν θαυμαστές ιδιότητες και μπορούσαν να διώξουν κάθε κακό. Τα αυγά τα Μεγαλοπεφτιάτικα περνούσαν τον πονόλαιμο, φύλαγαν το αμπέλι από το χαλάζι, έδιωχναν μακριά το σκαθάρι.
Οι γυναίκες και τα κορίτσια στόλιζαν τα αυγά, τα "έγραφαν", τα "κεντούσαν".
Πάνω στα άσπρα αυγά έγραφαν με λειωμένο κερί ευχές, σχεδίαζαν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, πουλιά κ.ά. Έριχναν μετά τα αυγά στην κόκκινη μπογιά και μέχρι να λειώσει το κερί έμεναν τα γράμματα και τα σχέδια άσπρα. Τα "ξομπλωτά" ή "κεντημένα" αυγά, που τα λέγαν στη Μακεδονία και "πέρδικες", μια και συχνά είχαν πάνω τους πουλιά, ή ίσως και γιατί ξεχώριζαν, όπως κι οι πέρδικες, για την ομορφιά τους, θύμιζαν συχνά μικρογραφίες.
Αυτά έστελναν δώρο οι αρραβωνιασμένες στο γαμπρό και οι βαφτισιμιές στους νονούς και τις νονές τους, σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα.
Άλλοτε πάλι τα κορίτσια πρόσθεταν στα αυγά φτερά από χρωματιστό χαρτί, ουρά και μύτη από ζυμάρι και τα κρεμούσαν στο ταβάνι, έτοιμα να πετάξουν.
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Καθαρά Δευτέρα

Η Καθαρά Δευτέρα σηματοδοτεί το τέλος των Αποκρεώ και την έναρξη της Σαρακοστής (δηλαδή της "Τεσσαρακοστής"). Είναι η μέρα που ξεκινά η νηστεία για 40 μέρες μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Αυτή η Δευτέρα ονομάστηκε "Καθαρή", διότι αρχίζουμε την προετοιμασία του σώματός μας για να υποδεχτούμε το Πάσχα καθαροί (δηλαδή χωρίς να κάνουμε καταχρήσεις και κραιπάλες).

Τ΄ ακούτε τι παράγγειλε η Καθαρή Δευτέρα;
Πεθαίν΄ ο Κρέος, πέθανε, ψυχομαχάει ο Τύρος
σηκώνει ο Πράσος την ουρά κι ο Κρέμμυδος τα γένεια
Μπαλώστε τα σακούλια σας, τροχίστε τα λεπίδια
και στον τρανό τον πλάτανο, να μάσουμε στεκούλια.
(Δημοτικός σατυρικός θρήνος Φθιώτιδας)

Το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας έχει βυζαντινές αλλά και αρχαιοελληνικές καταβολές. Οι Βυζαντινοί ονόμαζαν την μέρα αυτή Απόθεση-Απόδοση και τραγουδούσαν την αρχή της άνοιξης με βακχικούς ύμνους: «Ίδε το έαρ το καλόν πάλιν επανατέλλει, φέρον υγείαν και χαρά και την ευημερίαν». Μάλιστα την Καθαρά Δευτέρα, που είναι μια μέρα από τις πρώτες της άνοιξης, συνηθίζουμε να πηγαίνουμε στην ύπαιθρο με τους φιλους και την οικογένειά μας, παίρνοντας μαζί μας νηστίσιμα φαγητά.

Λούπινα
Είναι τα λεγόμενα Κούλουμα: άζυμος άρτος (λαγάνες), ταραμοσαλάτα, θαλασσινά, ελιές, κρεμμύδια, χαλβάς, λούπινα (μανιάτικα όσπρια) και άλλα. Η ετυμολογία της λέξης Κούλουμα δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Στα λεξικά βρίσκει κανείς δύο κυρίαρχες απόψεις: Μια του Νικόλαου Πολίτη ότι προέρχεται από τα λατινικά και συγκεκριμένα από το κούμουλο (σωρός, αφθονία και τέλος λατ. cumulus), με αντιμετάθεση και μία άποψη που ισχυρίζεται ότι προέρχεται από το αρβανίτικο κόλουμ (καθαρός). Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή για τις κολόνες, τάχα από τις στήλες του Ολυμπίου Διός. Φαίνεται πάντως να υπερισχύει η πρώτη εκδοχή, αφού η Καθαρά Δευτέρα είναι το τέλος της κρεατοφαγίας (αφθονίας, συνεκδοχικά κραιπάλης). 

Η γιορτή της Καθαράς Δευτέρας θεωρείται ο επίλογος των βακχικών εορτών της αποκριάς, οι οποίες ουσιαστικά αρχίζουν την Τσικνοπέμπτη και τελειώνουν την Καθαρά Δευτέρα. Σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος την Καθαρά Δευτέρα καθαρίζουν ό,τι απόμεινε από τα μη νηστίσιμα φαγητά της αποκριάς, διότι και τέτοιου είδους λιχουδιές γεύονται μερικοί, αντί για λαγάνες, χαλβά, ελιές και πίκλες που προτιμούν οι πιο πολλοί σαν αποτοξίνωση από τα πλούσια φαγοπότια της αποκριάς. Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως π.χ. στην Ήπειρο, οι νοικοκυρές καθαρίζουν τις κατσαρόλες και όλα τα χάλκινα σκεύη από τα λίπη της αποκριάς με ζεστό σταχτόνερο μέχρι ν' αστράψουν και βάφουν άσπρα τα πεζοδρόμια. Αντίθετα άλλοι βάφουν μαύρα τα πρόσωπά τους με καπνιά ή μπογιά παπουτσιών, καθώς χορεύουν και μεθούν όλη την ημέρα σε υπαίθριες συγκεντρώσεις.

Στη Κωνσταντινούπολη γιορταζόταν έντονα από πλήθος κόσμου που συνέρρεε σε ένα από τους επτά λόφους της πόλης και συγκεκριμένα σ΄εκείνο του οικισμού των «Ταταούλων». Στα τούρκικα η γιορτή ονομάζεται «Μπακλά χουράν» από τη λέξη «μπακλά» που σημαίνει κουκιά.
Στην Αθήνα προ του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα Κούλουμα γιορταζόταν στις πλαγιές του λόφου του Φιλοπάππου όπου οι Αθηναίοι «τρωγόπιναν» καθισμένοι στους βράχους από το μεσημέρι μέχρι τη δύση του Ήλιου. Οι περισσότεροι χόρευαν από τους ήχους πλανόδιων μουσικών, κατά παρέες, είτε δημοτικούς είτε λαϊκούς χορούς υπό τους ήχους «λατέρνας».
Το σούρουπο όλοι οι Ρουμελιώτες γαλατάδες της Αθήνας έστηναν λαμπρό χορό κυρίως τσάμικο γύρω από τους στύλους του Ολυμπίου Διός παρουσία των Βασιλέων και πλήθους κόσμου.

Σήμερα τα Κούλουμα γιορτάζονται σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας μαζί με το κύριο της ημέρας έθιμο του πετάγματος του «χαρταετού». Ειδικότερα στην Αθήνα με την ιστορική συνέχεια της παρουσίας του ανώτατου άρχοντα τονίζεται ιδιαίτερα η λαογραφική αξία του εθίμου αυτού.

Ο χαρταετός είναι μια ελαφριά χάρτινη κατασκευή με καλαμένιο σκελετό που πετά με τη βοήθεια του αέρα. Ο χαρταετός κρατιέται από την καλούμπα, ένα λεπτό λιναρένιο σχοινί.
Περίπου τον 4ο π.Χ. αιώνα, ο 'Ελληνας αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον χαρταετό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα την οποία ετοιμάζεται να πετάξει.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με χαρταετούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη από την Κίνα. Στην Ελλάδα το πέταγμα του χαρταετού είναι μέρος των εθίμων της Καθαράς Δευτέρας. Ο σκελετός των χαρταετών κατασκευάζεται είτε από ελαφρύ ξύλο είτε από πλαστικό, ενώ το μέρος που φέρνει αντίσταση στον αέρα από πλαστικό φύλλο ή χαρτί.
Για επιτυχημένο πέταγμα πρέπει να είναι σωστά φτιαγμένα, ανάλογα με το μέγεθος του χαρταετού και ανάλογα με τον καιρό, τα ζύγια και το μέγεθος της ουράς.

Στην Μεσσηνία και την Αρκαδία υπάρχει επίσης το έθιμο του αερόστατου. Πρόκειται για μια χαρτοκατασκευή με σκελετό από σύρμα ή λεπτό καλάμι που παίρνει ώθηση για την άτακτη πτήση του από τον καπνό που παράγει ένα στουπί ποτισμένο με πετρέλαιο. Τα αερόστατα φθάνουν πολύ ψηλά πάνω από τα χίλια μέτρα, και αν τα παρασύρει ο αέρας μπορεί να φθάσουν σε πολύ απομακρυσμένες περιοχές. Μόλις όμως σβήσει το στουπί, το αερόστατο κρυώνει και πέφτει.





     
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

Τσικνοπέμπτη

Είναι γνωστό ότι για 40 ημέρες πριν το Πάσχα νηστεύουμε, κυρίως το κρέας. Αυτό το διάστημα λέγεται Σαρακοστή. Επειδή είναι δύσκολο να μην τρώμε κρέας επί 40 μέρες, έχει θεσπιστεί μια ειδική μέρα πριν τη Σαρακοστή: η Τσικνοπέμπτη, μια ειδική Πέμπτη όπου μπορούμε να φάμε όσο κρέας θέλουμε!

Η Τσικνοπέμπτη είναι η μέρα που όλοι το "τσικνίζουν". Όταν το κρέας ψήνεται στα κάρβουνα, η μυρωδιά που γεμίζει την ατμόσφαιρα λέγεται "τσίκνα".  Την ίδια μέρα από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα ετοιμάζουν το "παστό" και την "γουρουναλοιφή". Πρώτα βράζουν το λίπος του γουρουνιού ραντίζοντάς το συγχρόνως με νερό. Μετά το σουρώνουν και το φυλάνε μαζί με βρασμένο κρέας σε πήλινα δοχεία. Σε "λεβέτι" βράζουν το κρέας με λίγο κρασί για να βγάλει λίπος. Ρίχνουν και μπαχαρικά για νοστιμάδα, και τα λουκάνικα, αφού τα καθαρίσουν από την καπνιά. Μετά το βράσιμο καθαρίζουν το κρέας από τα κόκαλα, κόβουν τα λουκάνικα και αφού τα τοποθετήσουν σε "λαγήνες" (δοχεία πήλινα), τα περιχέουν με την γουρουναλοιφή για να σκεπαστούν οι μεζέδες. Στον πάτο του λεβετιού (καζανιού) έμεναν οι "τσιγαρίδες" που νοστίμιζαν τα φαγητά (με χόρτα, αυγά, όσπρια). Με το παστό φιλεύουν και τους ξένους μετά το Πάσχα.

Είπαμε τι είναι η Σαρακοστή; Είναι οι 40 μέρες νηστείας πριν το Πάσχα! Η Σαρακοστή ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο. Επομένως η νηστεία αρχίζει τη μέρα που πετάμε τον χαρταετό και τρώμε τα κούλουμα και τελειώνει όταν γυρίζουμε από την εκκλησία τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα για να φάμε μαγειρίτσα!

Πως θα γνωρίζετε πότε πέφτει κάθε χρονιά η Τσικνοπέμπτη; Εύκολο! Η Τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας της Αποκριάς (οι εβδομάδες της Αποκριάς ή του Τριωδίου όπως αλλιώς λέγεται, είναι η Προφωνή, η Κρεατινή και της Τυροφάγου). Οπότε όταν αρχίζουν οι Απόκριες να ξέρετε ότι η Τσικνοπέμπτη είναι κοντά!  

Κάθε τόπος έχει τις δικές του συνήθειες εορτασμού της Τσικνοπέμπτης. Μερικές από αυτές είναι:
Τσικνοπέμπτη στη Σκόπελο
Στο χωριό Κλήμα της Σκοπέλου, οι κάτοικοι, αφού φάνε και τραγουδήσουν στα σπίτια 
τους, ξεχύνονται στις γειτονιές και χορεύοντας συγκεντρώνονται όλοι στο 
Πεύκο όπου και συνεχίζουν το γλέντι μέχρι το πρωί.
Τσικνοπέμπτη στην  Πελοπόννησο 
Σε όλη την περιφέρεια την Τσικνοπέμπτη σφάζουν χοιρινά από τα οποία 
φτιάχνονται λογιών λογιών καλούδια. Η πηχτή, οι τσιγαρίδες, τα 
λουκάνικα, η γουρναλοιφή και το παστό είναι ορισμένα από αυτά.
Τσικνοπέμπτη στην Πάτρα 
Στην Πάτρα υπάρχει έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει 
λανθασμένα δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι ο Ναύαρχος Ουίλσον είναι τρελά 
ερωτευμένος μαζί της και το δεύτερο ότι έρχεται να την παντρευτεί. Έτσι 
λοιπόν, ντύνεται νύφη και με την συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει στο 
λιμάνι της πόλης για να προϋπαντήσει τον καλό της. Γύρω της ο κόσμος 
ξεφαντώνει και διασκεδάζει με τα καμώματα της.
Τσικνοπέμπτη στην Κοζάνη
Στην Κοζάνη το τσίκνισμα πραγματοποιείται μέσα από την τσίκνα 
που αναδύεται από το αρτυμένο φαΐ, συνήθως κρέας 
(το οποίο σημειωτέων αποκαλείται «φαΐ» στο τοπικό ιδίωμα «Κυριακή 
σήμερα έχουμε φαΐ μι πατάτσις στου φούρνου».
Τσικνοπέμπτη στην Κομοτηνή
Εδώ την Τσικνοπέμπτη καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη
Κυριακή, δηλαδή την Κυριακή της Αποκριάς. Επίσης τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσουν
αυτήν την ημέρα βρώσιμα δώρα. Ο άντρας στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του
μια κότα, τον λεγόμενο κούρκο, ενώ εκείνη του στέλνει μπακλαβά και μια
κότα γεμιστή. Ο έρωτας εξάλλου περνάει από το στομάχι.
Τσικνοπέμπτη στις Σέρρες 
Στις αλάνες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις οποίες αφού ψήσουν κρέας, πηδούν 
από πάνω τους. Τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ, αναλαμβάνει να 
κάνει «προξενιά» ανακατεύοντας ταυτόχρονα την θράκα της φωτιάς με μία 
βέργα. 
Τσικνοπέμπτη στην Κέρκυρα
Η πετεγολέτσα, το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο
κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ τής τελευταίας
Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία κουκουνάρα, τής πόλης
τής Κέρκυρας. Εδώ στήνεται ολόκληρη παράσταση και συμμετέχουν διάφορες
νοικοκυρές από τα κοντινά σπίτια τής παλιάς πόλης, στην πιάτσα. Στήνεται
ένα πραγματικό, πετεγουλιό, κουτσομπολιό, στα παράθυρα των σπιτιών από
τις νοικοκυρές και με ξεκαρδιστικές ιστορίες βγαίνουν όλα τα άπλυτα εις
την φόρα των υποτιθεμένων πού έπεσαν σε διάφορα αμαρτήματα. Παντρεμένες
με ερωμένους, ανύπαντρες με νόθους ,παντρεμένοι με σχέση με παντρεμένες
όλα τα εν οίκω εν δήμω.

Τσικνοπέμπτη στην Ίο
Στην Ιο το βράδυ της Τσικνοπέμπτης μασκαράδες ζωσμένοι με κουδούνια
προβάτων διασχίζουν με κέφι τη Χώρα, επισκεπτόμενοι σπίτια και
καταστήματα.

Τσικνοπέμπτη στον Πόρο
Την Τσικνοπέμπτη «τσίκνιζαν» το ψητό κρέας για να μυρίσει στη γειτονιά γιορτάζοντας την «κρεατινή» Αποκριά, και μετά την «Τυρινή», οι νέοι έκλεβαν ένα μακαρόνι και το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους για να ονειρευτούν ποια θα πάρουν. Εκείνες τις μέρες οι νέοι έφτιαχναν και αερόστατα. Ένα ελαφρύ στεφάνι μια κόλα λεπτό χρωματιστό χαρτί κι ένα στουπί ποτισμένο με πετρέλαιο μέσα σε ένα τενεκεδάκι και ήταν έτοιμα. Τα άφηναν να πάνε ψηλά, και συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο και ποιο θα πάει ψηλότερα.

Τσικνοπέμπτη στη Νάξο
Στα χωριά της Νάξου την Τσικνοπέμπτη εμφανίζονται στους δρόμους νέοι με προσωπίδες, οι λεγόμενοι «Κουδουνάτοι» οι οποίοι έχουν γύρω από τη μέση τους κρεμασμένα κουδούνια και χορεύουν προκαλώντας έντονο θόρυβο, με τους ντόπιους να τους κερνούν αυγά.

Τσικνοπέμπτη στην Τήνο
Στο καφενείο του χωριού Τριαντάρος αναβιώνει το έθιμο του
«Αποκριάτικου Χορού» και του «Αλφαβηταριού της Αγάπης». Οι χορευτές
σχηματίζουν ένα κύκλο και εκ περιτροπής τραγουδούν περιπαιχτικούς
στίχους ακολουθώντας, σύμφωνα με το πρώτο γράμμα κάθε στίχου, τη σειρά
της αλφαβήτο.

Τσικνοπέμπτη στη Σύρο
Στη Σύρο, το Καρναβάλι του δήμου Άνω Σύρου, με αναβίωση παραδοσιακών εθίμων στα σοκάκια του μεσαιωνικού οικισμού, είναι μια από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις του
νησιού με μασκαράδες, τα περίφημα «ζεϊμπέκια», χορούς και ζωηρά
ακούσματα από παραδοσιακά λαϊκά όργανα.

Τσικνοπέμπτη στην Κύπρο
Στην Κύπρο την Τσικνοπέμπτη συγγενείς και φίλοι μαζεύονται σε ένα σπίτι και το ρίχνουν στο γλέντι, στο χορό και στο τραγούδι και στο τσούγκρισμα των ποτηριών με την ευχή "υγείαν και καλόν Πάσχα να φτάσουμεν". Καθένας και καθεμία θα τραγουδήσει το τραγούδι τους, και μετά το φαγοπότι αρχίζουν χοροί Κυπριακοί. Πάνω στη διασκέδαση και το γλέντι κάνουν την εμφάνισή τους μάσκες, ντυμένες με ό,τι πρόχειρο εύρισκαν στο σπίτι, με μουντζουρωμένα πρόσωπα και φορούσαν κουρούκλες, οι άνδρες ντύνουνταν γυναίκες με πορτοκάλια στο στήθος και οι γυναίκες ντύνουνταν με ανδρικά φορέματα ή βράκα. Όλοι προσπαθούσαν να βρουν ποιό πρόσωπο ήταν κάτω απο τη μάσκα και όταν το πετύχαιναν ξεσπούσαν στα γέλια.

Σε όλη την Ελλάδα από άκρη σε άκρη, από την Κεφαλονιά μέχρι την Καλαμάτα και από την Κρήτη μέχρι την Ξάνθη, η Τσικνοπέμπτη σημαίνει γλέντι, χορός και άφθονο κρέας!

Μα νομίζατε ότι είμαστε μόνο εμείς που έχουμε γιορτή για το κρέας; Οι Γερμανοί γιορτάζουν την "Schmutziger Donnerstag" (Βρώμικη Πέμπτη) και οι γαλλόφωνοι την "Mardi Gras" (Λιπαρή Τρίτη), με ανάλογη κρεατοφαγία!


 

Βίρα τις άγκυρες!

Το Μικρό Καράβι είναι φορτωμένο με θησαυρούς από την Ελληνική προφορική παράδοση. Ταξιδέψτε μαζί του!

Thalatta Seaside Hotel

Club Agia Anna

Εθνικό Ωδείο Ν.Ψυχικού

Despina's Home Ideas

Κτήμα Πανταζή

Παιδική Βιβλιοθήκη

Παιδικό Μουσείο

Σπαθάρειο